2022-ГОД ИСТОРИЧЕСКОЙ ПАМЯТИ

2022 -год исторической памяти

2022 год объявлен Годом исторической памяти – Президент подписал первый указ

Главой государства подписан Указ № 1, согласно которому в целях формирования объективного отношения общества к историческому прошлому, сохранения и укрепления единства белорусского народа 2022 год в Беларуси объявлен Годом исторической памяти.

Указ Президента Республики Беларусь от 01.01.2022 № 1 «Об объявлении 2022 года Годом исторической памяти».

Правительству поручено с участием Генеральной прокуратуры, Национальной академии наук Беларуси, облисполкомов, Минского горисполкома разработать и утвердить республиканский план мероприятий по проведению в 2022 году Года исторической памяти.

Также Правительство будет координировать деятельность государственных органов, других организаций по выполнению названного плана.

Указ вступает в силу после его официального опубликования.

свернуть

План мероприятий к Году исторической памяти

№ п/п

Наименование мероприятия

Сроки

Ответственный

Отметка о выполнении

Работа с педагогами

1

Обновление информационного стенда «2022 год – Год исторической памяти»

Постоянно

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД

 

2

Открытие на сайте новых разделов для педагогов и родителей по гражданско-патриотическому воспитанию

Апрель

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД

 

3

Участие в  III Форуме педагогов дошкольного образования Минской области «Ориентиры детства»

Май

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД

 

4

Предоставление методических материалов (дидактической игры)  для  патриотической выставки "Играем — историю, традиции страны изучаем!"

Май

Шмигельская Г.А.,

Абашина Т.М. - воспитатели

 

5

Совместное мероприятие с краеведческим музеем «День государственной символики»

Май

Амельченя Е.Н., заведующий

 

6

Акция «Минута Памяти»

Июнь

Амельченя Е.Н., заведующий

 

7

Разработка маршрутов выходного дня «Памятные места города», «Семь цудаў Старадарожчыны», «По местам памяти героев, погибшим во время войны»

Июнь-август

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД, воспитатели средних и старших групп

 

8

Викторина для педагогов  ко Дню народного единства

Сентябрь

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД

 

9

Мероприятие «Мой город родной – моя история живая» (посвящённое Дню Октябрьской революции)

Ноябрь

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД

 

10

Круглый стол «Беларусь вчера, сегодня, завтра» (посвященный Году исторической памяти)

Декабрь

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД

 

11

Проведение спортивных, спортивно-массовых мероприятий, посвящённых Году исторической памяти

В течение года

Цвирко Н.А., Марченко И.А.-руководители физического воспитания

 

12

Участие в районных, областных, республиканских конкурсах, посвященных Году исторической памяти

В течение года

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД, воспитатели групп

 

Работа с родителями (законными представителями)

13

Посещение с детьми парада «9 Мая –День Победы»

Май

Воспитатели групп

 

14

Посещение музея в  г. Старые Дороги

Июнь

Воспитатели групп

 

15

Буклеты «В моей семье есть ветеран»

Июль

Воспитатели групп

 

16

Виртуальная экскурсия в музей истории Великой Отечественной войны в Минске (размещение ссылок в Viber)

Июнь-август

Воспитатели групп

 

17

Проведение на родительских собраниях викторины «Связь времен – связь поколений»

Сентябрь

Воспитатели групп

 

18

Фотовыставка

«Родина в объективе фотоаппарата»

Декабрь

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД, воспитатели групп

 

19

Организация экскурсионных выездов по РБ с детьми

В течение года

Воспитатели групп

 

20

Распространение брошюр, информации о Годе исторической памяти в родительских уголках и чатах (согласно годовому плану)

В течение года

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД, воспитатели групп

 

Работа с воспитанниками

21

Участие в конкурсе Страна Театралия. Видеоролик «Путь к Победе»

Май

Жук И.А., Желдак Ж.В.- музыкальные руководители

 

22

Музыкальное развлечение «Моя Родина—Беларусь»

Май

Жук И.А., Желдак Ж.В.- музыкальные руководители

 

23

Спортивный досуг «Путешествие по родному городу» совместно с «Ясли –садом №5 г. Старые Дороги»

Май

Цвирко Н.А., Марченко И.А.-руководители физического воспитания

 

24

Марафон экскурсий к памятным местам города

Май

Воспитатели средних и старших групп

 

25

Выставка детских рисунков «День Победы!»

Май

Усик А.А., воспитатель

 

26

Виртуальные экскурсии по историческим местам Беларуси

Июнь

Воспитатели средних и старших групп

 

27

Конкурс рисунков на асфальте «1 июня — День защиты детей»

Июнь

Воспитатели средних и старших групп

 

28

Фотовыставка «Мой прадедушка «прабабушка» -- ГЕРОЙ!»

Июль

Воспитатели средних и старших групп

 

29

Организация проведения тематических акций, бесед, экскурсий, викторин, конкурсов, мероприятия спортивного характера и др.) во время работы летней оздоровительной кампании

Июнь-август

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД, воспитатели групп

 

30

Музыкальное развлечение  «Вместе мы – Беларусь» (ко Дню народного единства)

Сентябрь

Жук И.А., Желдак Ж.В.- музыкальные руководители

 

31

Игра-путешествие «По Беларуси с Дедом-Барадедом»

Ноябрь

Цвирко Н.А., Марченко И.А.-руководители физического воспитания

 

32

Конкурс рисунков «Красота родного края»

Декабрь

воспитатели групп

 

33

Участие в районных, областных, республиканских конкурсах, посвященных Году исторической памяти

В течение года

Розум О.А., заместитель заведующего по ОД, воспитатели групп

 

 

 

свернуть

День Государственного герба и Государственного флага Республики Беларусь

06.05.2022

"Моя Родина--Беларусь"

В учреждении дошкольного образования прошло музыкальное развлечение для воспитанников старшей группы, приуроченное празднику ГОСУДАРСТВЕННОГО ГЕРБА И ФЛАГА РЕСПУБЛИКИ БЕЛАРУСЬ.

В ходе музыкального развлечения у воспитанников формировалось уважительное отношение к культуре родной страны; воспитывались патриотические чувства:    любовь и преданность к Родине.

IMG20220506101623

IMG20220506102126(1)

IMG20220506094026

IMG_20220506_100939

IMG_20220506_094831 IMG_20220506_094703

свернуть

Авторская дидактическая игра "Путешествие по родному городу"

Дидактическая игра

"Путешествие по родному городу"

(Для воспитанников от 5 до 7 лет)

Цель: формирование осознания своей принадлежности к малой родине, достопримечательностях города; развитие внимания, воображения, умения работать в коллективе соблюдая правила игры; развитие социальных познавательных мотивов, интерес к труду взрослых и их профессиях, к родному краю; воспитание нравственно-патриотических чувств.

Описание игры: дидактическая игра «Путешествие по родному городу» включает в себя: методические рекомендации по её использованию и дидактический материал.

Данная игра разработана на основании задач, поставленных в учебной программе дошкольного образования. Дидактическая игра может использоваться в нерегламентированных видах детской деятельности, индивидуальной работе, детской деятельности дома. Рекомендована педагогам и родителям для игр с детьми 5-7 лет по формированию представлений о родном городе и его достопримечательностях.

Игровые правила: взрослый предлагает рассмотреть игровое поле с заданиями. Перед тем как начать игру, необходимо выбрать себе по фишке и поставить на клеточку «Старт».  Затем важно определить очерёдность хода. Для этого каждому игроку необходимо бросить по 1 разу кубик. У кого выпало наибольшее значение, тот будет ходить первым. Далее ход переходит по часовой стрелке.

Игроки бросают кубик по очереди и продвигают свою фишку вперёд по игровому полю на столько кружков, сколько очков выпало на кубике. Если во время игры вы оказались на кружке с изображением стрелки, то чтобы пройти вперед нужно выполнить задание в конверте, при этом выбрать номер конверта дополнительно подбросив кубик; чтобы не вернуться назад по стрелке – нужно также выполнить задание из конверта, номер которого соответствует брошенному кубику.

Дидактический материал: игровое поле, фишки (6 шт.), кубик (1 шт.), конверты с играми о достопримечательностях родного города (6 конвертов).

Количество участников: от 2 до 6 человек.

IMG_20220317_131422 IMG_20220317_131412

IMG-92506b510f0bd420c217b5b276f576cd-V IMG-0ac04d3d5f851ae0b9f7f62810c66aa1-V

свернуть

Авторская дидактическая игра "Экскурсионное бюро"

Авторская дидактическая игра по формированию национального самосознания у воспитанников старшего дошкольного возраста (автор: Абашина Татьяна Михайловна) Экскурсионное бюро

972af4750b370084feb60a7bd88516a7-0 972af4750b370084feb60a7bd88516a7-1

972af4750b370084feb60a7bd88516a7-2 972af4750b370084feb60a7bd88516a7-3

свернуть

Авторская дидактическая игра по формированию национального самосознания

04.04.2022

Педагогами учреждения дошкольного образования были разработаны авторские дидактические игры по формированию национального самосмознания у воспитанников

 

свернуть

Маршрут выходного дня

15.04.2022

Мы предлагаем родителям недельный марафон или маршруты выходного дня по Стародорожской земли в ходе которого можно познакомиться с семью чудесами Стародорожчины.

   Слайд1

Слайд2

СЕМ ЦУДАЎ СТАРАДАРОЖЧЫНЫ

Паштовая станцыя

У старажытнасці для наладжвання гандлева-эканамічных сувязей карысталіся пераважна воднымі шляхамі, сухапутных дарог было вельмі мала.Брукаваныя дарогі на Беларусі пачалі будаваць з ХVII ст. Спачатку гэта былі невялікія ўчасткі шляхоў, што злучалі магнацкія сядзібы з бліжэйшымі гасцінцамі.

Пад час руска-швецкай вайны 1700-1721гг. па загаду Пятра I ў Беларусі будаваліся паштовыя дарогі і станцыі.

Найбольшая колькасць дарог пралягала ў канцы XVIII ст. праз Панямонне. Пасля трох падзелаў Рэчы Паспалітай і далучэння Беларусі да Расійскай імперыі напрамак шляхоў пачаў змяняцца. Найбольш буйной магістраллю ў канцы XVIII ст. была Маскоўска-Варшаўская шаша – праз Крычаў, Рагачоў, Бабруйск, Старыя Дарогі, Слуцк, Кобрын, Брэст. Улічваючы стратэгічнае значэнне гэтага тракта, расійскія імператары XIX ст. звярталі вялікую ўвагу на будаўніцтва і падтрыманне яго ў належным стане.

У пачатку XIX ст. на ўзноўленных трактах пачалі будавацца новыя паштовыя станцыі. Людзям у час падарожжа трэба было адпачыць, пераначаваць, падсілкавацца, даць адпачыць коням, падрамантаваць транспартныя сродкі.  З гэтай мэтай уздоўж дарог на адлегласці 17-22 вярсты размяшчаліся станцыі з пастоем для гасцей і экіпажаў, стайней для коней, карчмой, кузняй.

Да сённяшняга часу на Старадарожчыне захаваліся будынкі паштовых станцый у весках Паськавы Горкі і Старыя Дарогі. Яны былі пабудаваны з цэглы на Маскоўска-Варшаўскай шашы. На станцыях знаходзіўся цэлы комплекс гаспадарчых і прамысловых памяшканняў – стайня для коней, адрыны для сена і экіпажаў, свіран, кузня са стальмашняй. У кузні праезджы падарожнік мог падкаваць каня, замяніць кола, ці зламаную вось, нацягнуць абады, падмазаць дзегцем восі, адрамантаваць вупраж.

У  1896 г. ад станцыі Асіповічы Лібава-Роменскай чыгуначнай веткі да станцыі Старыя Дарогі была пабудавана чыгунка. З цягам часу неабходнасць у конных  транспартных сродках адпала, была налажана перавозка пошты па чыгуначным дарогам.

 

Прошча ў Шчыткавічах

Прыблізна ў 1910г., паводле сведчання знакамітага этнографа І.А. Сербава, каля в. Шчыткавічы, у лесе, была пабудавана Прошча. Яна, паводле ўяўленняў вернікаў, была надзелена незвычайнымі сіламі і ўласцівасцямі. Прошчам пакланяліся, іх наведвалі, каб пазбавіцца ад хвароб, рабілі ахвярапрынашэнні (рушнікі, палатно, кветкі, ежу, грошы і інш.), кожную маладзіковую нядзелю там збіралася многа людзей, у асноўным жанчын, якія маліліся і бралі жмені зямлі з таго месца, дзе, паводле аповедаў мясцовых жыхароў в. Шчыткавічы, ляжаў младзенец і дзе  з´яўляліся Маці Боская і Ісус Хрыстос. Святар адпраўляў у Шчыткавіцкай прыпісной царкве абедню, потым з хрэсным ходам ішоў на Прошчу і служыў там малебен.

Пясок на гэтым святым месцы лічыцца лячэбным спецыяльна ад жаночых і вочных хвароб. Спосаб «лячэння» ад хвароб раней быў такі: кожная асоба, жадаючая быць здаровай, ставіла крыж, а на крыжы прыбівала крыначку для ахвяравання грошай.

 

Свята-георгіеўская царква 

Свята-Георгіеўская царква знаходзіца ў сяле Залужжа. Яна была пабудавана ў 18 стагоддзі. Па сваёй кампазіцыі вельмі падобная да шырока вядомай Свята­-Міхайлаўскай царквы ў Слуцку, якая ўцалела да нашых дзён. Яе прытвор, неф, алтар завяршаліся двух-трохяруснымі аб'ёмамі з шатровым дахам і бабінцам.

У 1795 годзе гэтая царква адна з першых у Беларусі была далучаная з уніі да праваслаўя. Настаяцелем храма быў свяшчэннік Гаўрыіл Салаўевіч, які скончыў Слуцкую богачасцівую семінарыю, Віленскую акадэмію і быў пасвечаны ў іерэі архіепіскапам Мінскім і Валынскім Віктарам (Садкоўскім). У той час у прыход царквы ўваходзіла толькі адно Залужжа, якое налічвала 109 двароў, 840 жыхароў.

Пасля агляду ў 1872 годзе інжынерам Усяволжскім, было прызнана, што храм «не прыдатны да папраўкі». Было вырашана пабудаваць новую царкву, але з­-за недахопу сродкаў справа зацягнулася на тры дзесяцігоддзі.

У 1903 годзе ў Залужжы ўзвялі новы драўляны храм, як і ранейшы, асвяціўшы яго ў імя Святога Вялікамучанікa Георгія Перамаганосца. Вядома, што ў гэты час настаяцелем царквы быў свяшчэннік Платон Львовіч Заўсцінскі. Ён праслужыў тут да 1927 года. Пахаваны быў на тэрыторыі царквы. Дакладнае месца пахавання дагэтуль не ўстаноўлена.

Пасля смерці бацькі Платона настаяцелем царквы быў прызначаны свяшчэннік Уладзімір Талюш, сёння кананізаваны  Сінодам Беларускай Праваслаўнай Царквы ў лік святых як свяшчэннамучанік19 красавіка 1933 года ён быў арыштаваны за спробу збору з вернікаў сродкаў, неабходных для выплаты падатку з царквы. Пасля прыгавору храм быў зачынены. Адразу пасля вайны з царквы былі скінуты купалы і званіца, а будынак прыстасавана пад клуб. У 1991 годзе храм быў вернуты Праваслаўнай Царкве. Першым настаяцелем пасля вяртання  храма быщ свяшчэннік Леанід Верамейчык. Яго працай  была адноўлена алтарная перагародка, абшыта невялікая частка сцен ўнутры і ўстаноўлены невялікі купал над цэнтральнай частцы храма. В 1996 годзе правы бок храма быў пераабсталяваны ў зімні прыдзел ў гонар свяціцеля Лаўрэнція, епіскапа Тураўскага.

Ў храме знаходзяцца часціцы святых машчэй: свяціцеля Лаўрэція епіскапа Тураўскага, прападобнага Аляксандра Свірскага, прападобнага Лаўрэнція Чарнігаўскага, праведнага Іоанна Кармянскага, прападобнага Карнілія Крыпецкага, прападобнай Аляксандры Дзівеяўскай, прападобнай Марфы Дзівеяўскай.

 

Мір-гара 

Вельмі цікавым помнікам Старадарожчыны, пра які складзена шмат паданняў, з’яўляецца Мір-гара. Знаходзіцца яна каля вёскі Новы Рабак, недалёка ад мяжы Старадарожскага і Слуцкага раёнаў. Гара мае прыродны характар і, як лічыцца, была ўтворана пад час дзейнасці ледавіка. Па меркаванні навукоўцаў, яна стала паганскім капішчам – месцам, дзе адбываліся рэлігійныя рытуалы язычнікаў. Паблізу знаходзяцца старажытныя пахаваніі. Менавіта адсюль і магла пайсці ранейшая назва гары –  Святая гара. Па паданні, на гары некалі расла сасна, і аднойчы на ёй цудоўным чынам з'явіўся абраз. Мінаў час,  і ад Святой Сасны застаўся толькі пень, на які доўгі час раз на год, на Пакравы, сяляне зносілі: масла, сыр, мёд, палатно і іншыя ахвяры. Пасля над гэтым пнём была пабудавана драўляная царква з купалам, якая насіла назву Свята-Пакроўская і была заснавана князёўнай Соф'яй Слуцкай, жонкай князя Януша Радзівіла. Гэта адбылося ў XVII стагоддзі. З таго часу, на Пакравы, тут пачалі адбывацца вялікія святы і кірмашы, сюды з'язджаліся сяляне, рамеснікі, купцы, з вёсак і мястэчкаў Случчыны, Старадарожчыны і Любаншчыны. Калі Соф'я Слуцкая была далучана праваслаўнай царквой да ліку святых, яе абраз змясцілі ў той царкве. І людзі перш, чым пачаць гандаль, маліліся Святой Соф'і Слуцкай. Праз некалькі стагоддзяў царква спарахнела і ў 1867 годзе была пабудавана новая  на грошы цітулярнага саветніка М. Я. Пігулеўскага. Пры Савецкай уладзе ў 1933 годзе царка была разабрана атэістамі з вёскі Сорагі і больш ужо не адноўлена. Старыя расказвалі, што званы пад час набажэнстваў чулі далёка ў навакольных вёсках. На месцы ж, дзе стаяла царква, былі знойдзены  каваныя цвікі, а ў 1995 годзе быў пастаўлены крыж, да якога і сёння прыходзяць вернікі.

Яшчэ адно з паданняў пра гэта месца паведамляе, што недзе тут на пні, пад час Паўночнай вайны паміж Расіяй і Швецыяй (1700 -1721), рускі цар Пётр І і швецкі кароль Карл ХІІ падпісалі мірнае пагадненне. Таму, маўляў,  і назвалі месца Мір-гарой.

 

Камень-валун

У сівую даўніну беларусы, як і большасць старажытных народаў, шанавалі камяні і адводзілі ім значную ролю ў сваім жыцці. Існуе меркаванне, што самыя вялікія з іх былі калісьці волатамі, а пазней, за грахі перад небам, былі ператвораны ў камяні.

Каля вёскі Фалічі ёсць камень-валун. Яго вышыня на павехні прыблізна каля 3-х метраў, шырыня – каля 6-ці метраў. Спроба перавесці гэты камень на іншае месца і выкарыстоўваць яго як экспанат аказалася марнай, бо камень яшчэ глыбока знаходзіцца ў зямлі. Так і застаўся ён на сваім месцы, як маўклівы сведка даўніх гістарычных падзей…

 

Камень-следавік

Некаторыя камяні лічацца цудадзейнымі. Да іх адносяцца камні-следавікі. Яны маюць выбіты прыродай слядок рукі або нагі. Па меркавннях людзей гэта было звязана з дзейнасцю Багародзіцы, Хрыста і апосталаў.

Каля вёскі Старыя Дарогі таксама ёсць такі помнік старажытнасці. Па расказах старэйшых жыхароў камень-следавік ляжаў паблізу старых могілак. Вяскоўцы шанавалі гэты камень, казалі, што на ім след Божай Маці. Калі ў савецкія часы праводзілася меліярацыя, старыя могілкі былі знесены, і усе камяні былі звезены ў розныя месцы.

Месцазнаходжанне камня-следавіка доўгі час заставалаяся загадкай. Зусім нядаўна гэты камень быў знойдзены паблізу  цяперашніх могілак.

Возера Скачальскаяе

Прыхаванае сярод лясоў возера Скачальскае не выпадкова лічыцца найбольш таямнічым і загадкавым на Старадарожчыне. І да цяперашняй пары не дастаткова даследаваны як акутаная лягендамі гісторыя яго паходжання, так і незвычайныя ўласцівасці вады.

Існуе паданне, паводле якога возера з'явілася на тым месцы, дзе правалілася царква. Другое апавяданне сведчыць, што шмат гадоў таму назад, у час вялікай засухі, кавалак балота, на месцы якога знаходзіцца возера, ад вялікай спякоты запаліўся, пагарэўшае месца асунулася і запоўнілася вадой. Бясспрэчным з'яўляецца тое, што яно з кожным годам павялічваецца з прычыны абвалу берагоў. Старыя казалі, што іх дзяды памяталі, як змест возера быў невялічкі ставок ці прыродная сажалка. Ні з якімі рэчкамі і канавамі возера не злучана. Найбольшая глыбіня яго каля берагоў. А пасярэдзіне нібы падводная выспа з ілаватым грунтам.

Скачальскае возера знаходзіцца ў бассейне ракі Пціч. Плошча возера – 0,45 км2, даўжыня – 0,9 км, найбольшая шырыня – 0,67 км, берагавая лінія даўжынёй 2 км 530 м.

Возера карыстаецца папулярнасцю сярод жыхароў раёна і шматлікіх гасцей з іншых мясцін. Яны вераць, што Скачальскае валодае лекавымі ўласцівасцямі. Некаторыя штогод прыязджаюць сюды на аздараўленне і зазначаюць, што адчуваюць сябе намнога лепш. Спецыялісты мясцовай інспекцыі па ахове прыроды і навакольнага асяроддзя знайшлі гэтаму сваё пацверджанне. Вада возера адметная павышаным утрыманнем у ёй кіслароду. Ну, а адпачываючыя ў адзін голас сцвярджаюць, што купанне ў Скачальскім здымае стомленасць, надае бадзёрасць і прыбаўляе сіл. Таму спякотным летнім днём на возеры вельмі шматлюдна.

свернуть
Меню раздела